Ozempic en andere calamiteiten!

De wetten van de spijsvertering

Enkele weken geleden had Fred van de Welvaart (zo genoemd omdat hij een halve eeuw lang het café met die naam had opengehouden) verteld dat hij door onze huisdokter was gediagnosticeerd met diabetes (type 2) en daarvoor één keer per week moest geprikt worden met Ozempic. “Het is wat, oud worden”, had hij gezegd tegen de dokter. “Er is iets dat nog veel erger is…”, had de dokter gerepliceerd, “NIET oud worden!” Wijze woorden van een wijs man. We hadden toen met zijn allen “het glas geheven op het leven”.

Nu kwam Fred het café binnengewandeld om verslag uit te brengen. “Wel”, zo vatte hij aan, “Ozempic wordt als een wondermiddel afgeschilderd, maar ik ben minder enthousiast”. Babette was één en al oor: “Je vermagert er toch sterk van”, wierp ze op. “Ik wil het geloven,” draaide Fred met zijn ogen, “je spijsverteringsstelsel wordt volledig lamgelegd, je krijgt geen hap meer door je keel en wat er wel nog in zit, stapelt zich meer en meer op. En misselijk, man, misselijk! Ik voelde me als een boa constrictor die een nijlpaard had ingeslikt.”

Hij had die woorden nog maar net uitgesproken of hij schoot weg, als door een wesp gestoken, richting toiletten. Vreemd, want in normale omstandigheden zou hij nog in snelheid gepakt worden door een driepotige schildpad met reuma. Babette vulde onze glazen nog een keer en toen Fred terugkwam, lachte Valeer: “Dat was snel!”

Fred verduidelijkte, al was dat niet nodig, het was voor iedereen duidelijk: “Aje moe kakken, moeje kakken!

“Dat is me thuis ook al overkomen. Toen produceerde ik een zodanige massa dat ik de wc thuis verstopte. Zo erg zelfs dat mijn vrouw dacht aan een terroristische aanslag”.

“Nu ook. Ik heb vier bruistabletten genomen om die verstopping in mijn darmen tegen te gaan”. “Ja, het heeft gewerkt”, grapte Valeer, “we konden het horen tot hier”. “Ik raad jullie aan om nog even te wachten om naar het toilet te gaan… Dat schuim is een vervelende bijwerking!”, waarschuwde Fred.

“Dat doet me denken aan een toepasselijke grap,” stelde Eddy de facteur en er monkelde al een glimlach om zijn lippen.

(N.v.d.r. met onze excuses voor het taalgebruik).

Drie bejaarde mannen zitten samen koffie te drinken. Zegt de eerste: “ik heb een probleem, ik sta ’s morgens op om 7 uur, en het duurt zeker drie uur voor ik kan pissen.”
“Bwa,” zegt de tweede, “ik sta ook op om 7 uur, en bij mij duurt het drie uur voor ik kan kakken.”
“Maar mannen toch, ik heb een groter probleem” zegt de derde, ” om 7 uur pis ik gelijk een koe en kak ik voor drie man.”
“Awel, wat is dan uw probleem?” vragen de andere twee.
De man antwoordt: “ik sta maar om 9 uur op…”