Jonas en de vrouwen!

De avonturen van de Leeghemse Casanova!

We vertelden al eerder van onze gemeentelijke casanova, Jonas (lees “Een hoogbenige blondine”). Voor de wat oudere lezers: De Gigi L’Amoroso” van Ledegem. Het was dan ook al een tijdje geleden dat we ook maar iets van hem hadden vernomen sedert zijn verschijning met een bloedstollend mooi model aan zijn arm in ons stamcafé.

Maar zie, komt hij daar niet, moederziel alleen, het café binnen en daar wilden wij (Eddy, Valeer, Frans en ikzelf) natuurlijk het fijne van weten, cafébazin Babette niet in het minst. Bij het binnenkomen, hadden wij al snel-snel een barkruk vrijgemaakt. Onze list werkte. Hij ging er neerslachtig zitten, kop naar beneden. “Waar is jouw Claudia Schiffer?” opende Valeer de debatten.

“Ach,” begon Jonas met een krop in de keel, “we zijn uit elkaar. Ik dacht nochtans dat ze de ware was. Eindelijk had ik haar gevonden. Ze was zo mooi! Haar aankijken betekende te weinig bloed in je benen om weg te lopen. Al wilde ik dat wel niet.”

“Wat ben jij toch een schattige stumperd”, zei Babette stilletjes, terwijl ze een witte tapte (zou zij ook al vallen voor Gigi). Jonas vervolgde: “Ze zei dat ik onvolwassen was en dat ze als vrouw verward en ongelukkig was…” “En dan”, sneerde Frans, “zovéél vrouwen zijn verward en ongelukkig. Dat ze dan gaat shoppen of snoep kopen…”

“Ik heb nog zo mijn best gedaan. Ik durfde geen scheet laten waar ze bij was”, murmelde Jonas in gedachten verzonken. Hij dronk zijn witte in één teug leeg. “Dat heb ik ook gedaan, in het begin”, zei Eddy plechtig. Op mijn trouw was ik uiteindelijk zo doodmoe van die drukke dag… ik had gegeten en gedronken (waarschijnlijk teveel champagne). Dus zei ik op de huwelijksnacht dat ik van haar hield, gaf haar een dikke kus, draaide me op mijn zij, en probeerde in slaap te vallen met mijn reet voor de zekerheid naar een open venster…”

We schoten allemaal in een bulderlach, want we zagen het plaatje zó voor ons. Alleen Babette lachte niet. Valeer merkte het op en dat resulteerde in de opmerking: “Vrouwen hebben geen gevoel voor humor!” “Dat zou ik zo niet zeggen,” repliceerde Babette, “als je kijkt met wat voor mannen ze getrouwd zijn”. Ze knipoogde veelbetekenend in mijn richting.

Ik weet niet waar Valeer aan dacht bij die opmerking, maar hij orakelde: “Pfff, ik zou best een goede minnaar zijn, want ik weet de lastige plekjes te vinden. Ik heb namelijk Google Maps. Ga over vijf centimeter naar links…” Alweer een bulderlach rolde het café uit.

Jonas verbeet zijn tranen: “Ik wou met haar trouwen, echt waar. Ik wou met haar kinderen krijgen.”Hij keek plots hoopvol naar de deur. Het was roste Pier die binnenkwam. “Heb je haar nog gezien?”, vroeg Jonas wanhopig, zich weer tot ons richtend. We schudden allemaal van nee. “Al ben ik niet zeker, zei Eddy nog (redelijk vrouwonvriendelijk), “Satan komt in vele gedaantes”.

Ja, we zouden het geweten hebben. Het was een meisje waar je alleen maar kunt van dromen. En ik ben er zeker van: we hébben er allemaal van gedroomd, meerdere malen zelfs. Jonas bleef ontroostbaar: “Ik wilde met haar oud worden…”

“Ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is,” haalde Frans zijn schouders op, “zo mooi zal ze niet blijven. Wist je bijvoorbeeld dat oren blijven groeien, wist je dat? Waarom denk je dat oude vrouwen zo’n grote oorringen dragen. Dan lijken hun oren kleiner!”

“Wat ben jij toch een charmeur, Frans”, onderbrak Babette sarcastisch. “Ik denk dat de vrouw van Frans ondertussen immuun geworden is voor zijn’charmes’. Ze wast immers al jaren zijn ondergoed,” vulde Eddy aan. Weer een bulderlach en Babette deed deze keer voluit mee.

Frans pareerde: “De laatste twintig jaar van mijn huwelijk waren de beste ooit”. Waarop Valeer: “Waarom? Lag ze zolang in coma?” Alweer rolde een schaterlach het café uit.

Ik repte me huiswaarts hunkerend naar de onbekommerde jeugdjaren… de tijd tussen “Hallo, hoe heet je?” en “Hoezo, over tijd?…”