Herinneringen, herinneringen
Alsof het gisteren was…
Het zal de lezers bekend voorkomen. Familiebijeenkomst bij het begin van het nieuwe jaar ten huize van… In mijn geval 14 stuks in totaal, verzameld rond een knetterend haardvuurtje, idyllischer kon het bijna niet. En als “pater familias” overzie je het gebeuren en dat zet je onwillekeurig aan het mijmeren. Iets wat ongetwijfeld in heel wat familiemiddens tijdens deze periode gebeurt.
Mijn twee dochters hebben ondertussen een respectabele leeftijd bereikt. Ik mag die hier niet verklappen of ik krijg klappen (waarschijnlijk). Ik zie me nog zitten met mijn eerste in de armen, een klein rood breekbaar hoopje mens. Ik zie me nog over haar wieg gebogen, zij in een vredige slaap, ik met duizend zorgen aan mijn hoofd.
Ik zie ons nog in de tuin. Ze droeg dat lelijke oranje fluwelen broekje dat ze van oma (mijn schoonmoeder, nu omi geworden en ook aanwezig), maar waarmee ik nauwelijks met haar over straat durfde. (Fluweel is naar het schijnt nu weer in de mode). Ze kon nog maar net lopen, maar ik wou haar perse leren voetballen, haastig en ongeduldig als ik was. “Nee, niet met je handjes, met je voetje, kijk zo, één twee drie… schoppen!”
Of toen we samen naar het moederhuis liepen (ze was zo trots als een pauw, omdat ze in één klap tot “grote zus” was gepromoveerd). Ze zou de ballon die voor haar kleine zus bestemd was en die ze in haar kleine vuistje geklemd hield, voor geen goud hebben losgelaten, zelfs al had ie de afmetingen van een luchtballon die met gemak een mand met tien personen in de lucht had kunnen tillen.
Weergekeerd in de realiteit van nu, zag ik hoe mijn vrouw de ijskerststronken in stukken sneed. Nog wat hout in de haard. En voor schoonvader, schoonbroer en schoonzonen nog wat cognac, een whisky (single malt, het is maar één keer Nieuwjaar) bijgevuld, hier en daar een biertje. Een thee (rozebottel?) voor mijn schoonzus.
Nu liepen er vier kleinkinderen rond te hossen (tien, acht, acht en vijf jaar). Een echt vredig tafereeltje leverde dat bijgevolg niet op (dat begrijpt de lezer wel), maar het zorgde toch voor een voldane glimlach op mijn lippen. Op de radio Whitney Houston met “The greatest love of all is happening to me”. Ik zeg maar…
