Een dagje naar zee!

Ondanks deze hitte klom meester Luc weer eens als gastschrijver in zijn pen om ons deze leuke column door te sturen.

’t Zijn al heel warme dagen geweest en ’t is hier in Ledegem niet uit te houden van de warmte. Je ziet
vrouwen met korte rokken, diep boven inzicht en het haar opgebonden.

Ivo en zijn vrouw Marte beslissen om eens naar zee te rijden met hun nieuwe Dacia Spring Electric 65 om
een beetje af te koelen. Daar ze nu op pensioen zijn, kunnen ze gelijk welke dag ervan genieten. Ah ja.. Ivo is een genieter, ook van vrouwelijk schoon.

Van in de ochtend ziet het weer er geweldig uit en beslissen ze naar Bredene te rijden. Niet over de
autosnelweg maar via Roeselare, Hooglede, Torhout (Warande), Aartrijke, Jabbeke naar Bredene. Dit is de kortste weg, 50 km.
Daar aangekomen, parkeert Ivo zijn wagentje een eind van het centrum Bredene-Bad. Even geld in de
parkeerautomaat stoppen en hop de duinen op.
Boven op de duinen stonden Ivo en Marte even stil. De zee glinsterde, de lucht was strakblauw en de wind bracht eindelijk wat verkoeling.
Maar ja… dat bord “Naaktstrand” had Ivo natuurlijk gezien. En Ivo kennende, was zijn nieuwsgierigheid groter dan zijn voorzichtigheid.
De ontdekking
“Marte, kijk eens hoe rustig het daar is,” zei hij, terwijl hij zogezegd naar de zee wees, maar eigenlijk naar
links loerde.
Marte kneep haar ogen samen. “Ivo… dat zijn géén gewone zonnekloppers hé.”
“Ah ja, maar ze liggen daar toch goed op hun gemak,” antwoordde hij met een grijns die hij niet kon
verbergen. Marte schoot in de lach. “Kom, ge zijt op pensioen, niet op safari. We gaan gewoon rechtdoor.”
Ze wandelden verder, maar Ivo keek nog één keer achterom. Gewoon… voor de oriëntatie, natuurlijk.
Een heerlijke dag
Ze vonden een rustig plekje op het gewone strand. Marte haalde haar kruiswoordraadsels boven, Ivo zijn
verrekijker — officieel om schepen te spotten, maar Marte wist wel beter.
“Als ge nog één keer naar links kijkt, koop ik u een blinddoek,” zei ze zonder op te kijken van haar puzzel.
Ivo legde de verrekijker neer en deed alsof hij diep beledigd was. “Marte, ik kijk naar de natuur. De natuur
is breed. Heel breed.”
Ze lachten, ploeterden wat in het water, aten een ijsje dat veel te snel smolt, en genoten van de dag zoals
alleen gepensioneerden dat kunnen: zonder haast, zonder stress, en met veel commentaar op alles wat
passeerde.
Terug naar huis
In de namiddag reden ze terug naar Ledegem. De Dacia Spring zoemde zacht, en Ivo vertelde voor de tiende keer hoe zuinig dat karretje wel niet was.
Thuisgekomen plofte hij in zijn zetel. “Marte, dat was een topdag.
Morgen terug?”
Marte keek hem aan met een blik die alles zei. “Als ge belooft dat ge u gedraagt.”
Ivo stak zijn hand op alsof hij een eed aflegde. “Ik zal alleen nog naar de zee kijken. Niet naar de…
omliggende landschappen.” Marte schudde haar hoofd, maar ze glimlachte. “Ge zijt een geval apart, Ivo. Maar ’t is daarom dat ik u graag zie.”
En zo eindigde hun dag: met een frisse zeebries in het geheugen, zand in de schoenen, en een verhaal dat Ivo nog jaren zal vertellen — weliswaar met elke keer een beetje meer kleur.

Luc Vandevelde