Een ei in mei en een kus erbij!
Romantiek in de lucht en nakomelingen in het nest…
Nu is het weer wat minder, maar we hebben begin mei toch al wat aangename, warme dagen gehad. En het was op één van die avonden dat ik mij in het halfduister van mijn tuin op een bank in een lome pose had genesteld. Niets werkt ontspannender dan een poos te versmelten met de natuur, vind ik. En de natuur opzoeken is in onze landelijke gemeente niet moeilijk, het hoeft daarom niet in eigen tuin te zijn. Plekjes genoeg!
Mijn overpeinzingen werden overstemd door een bende mannetjeskikkers die op hun grote liefde kwaakten. (Als dat maar niet om één en hetzelfde vrouwtje ging, want anders kwamen daar vodden van). Op een tak van de linde streken tellen later met veel gefladder twee bosduiven neer. Een half metertje scheidde hen en vanop die strategische plaatsen wierpen ze elkaar steelse blikken toe. Een paar minuten later waren ze dichterbij geschoven en begonnen elkaar kopjes te geven. Wat schuchter begon, ontwikkelde zich vrij snel in een gepassioneerd liefdesspel, waarbij ze zich niet lieten afschrikken door mijn toevallig voyeurisme. Ze wisten precies wat ze deden, die duiven. Het voorspel voor een ei in mei.
Het paringsritueel is aan strikte regels gebonden. Dat weten die bosduiven wel en dat is ook het geval voor menselijke tortelduiven. De volgorde van de “handelingen” is niet willekeurig! Eerst je tong in een vreemd meisje steken, dan haar op een etentje uitnodigen en haar tot slot een hand geven… Dat gaat niet!!! Het moet andersom: eerst de hand, dan het etentje en tot slot lekker zoenen.
“Zoenen” komt volgens de dikke Van Dale (van het woordenboek) van de kus waarmee men zich verzoent, “kussen” zou “klanknabootsend” zijn gevormd.
Standbeeld van Van Dale in Sluis
Als (gepensioneerd) leraar Nederlands moet ik hier toch wel even tussenkomen. Volgens mij zijn er bij zijn uitspraak maar drie mogelijkheden. Van Dale is gek, of doof of… nog nooit van zijn leven gekust (en dat laatste lijkt mij het meest waarschijnlijk).
Kussen doe je met je lippen. De klank daarvan kan je dus alleen nabootsen met een lipklank, een bilabiaal (wat uit het Latijn vertaald ’tweelippig’ betekent), m.a.w. een klank waarvoor je je beide lippen nodig hebt om ze uit te spreken. Een “b” bijvoorbeeld van het Franse “baiser”, want daar zijn ze, die Fransen (naar het schijnt) goed in. Een “p” is ook goed, dat is ook een bilabiaal. De “p” van “pieper”, zoals wij Leeghemnaers (en per uitbreiding West-Vlamingen) zoenen.
Het woord “kus” zit heel anders in elkaar. Het brengt je mond automatisch in de stand die voor kussen nodig is. Eerst doet de “u” je de lippen tuiten, dan brengt de “s” ze nog iets dichter bij elkaar. Zeg eens “geef me een kus” tegen het voorwerp van je affectie, beste lezer, en je lippen zijn er vanzelf klaar voor. Probeer het maar.
