De waarheid (zoals ze had kunnen zijn)!

Co-writer meester Luc liet zich weer eens gaan!

De titel is een citaat van Meester Luc, die hier al eerder voor enkele bijdragen heeft getekend. Hij klom in de pen en dit “pretstukje” zag het levenslicht. Wij publiceren het maar al te graag. Onze website is er voor en door de Leeghemnaere… zoals de lezers weten.

Een kroniek van reporter-auteur Den Hert (ca. 1831–1896)
In het jaar des Heren 1887, toen de velden rond Ledegem nog ruisten als een onafgebroken zee van vlas en rogge, stond er in de Begijnestraat een bescheiden maar opmerkelijk huis. Het droeg het nummer 30, al was dat cijfer pas recent door de gemeente ingevoerd. Voor de dorpelingen was het eenvoudigweg ’t Huis van Den Hert.
Meneer Den Hert, een man met een scherpe blik en een nog scherpere pen, woonde er alleen tussen zijn
stapels papieren, inktpotten en vergeelde kaarten van de streek. Hij was officieel reporter voor de regionale gazetten, maar iedereen wist dat hij even vaak verhalen schreef die nooit helemaal te controleren waren. Hij noemde het “de waarheid, maar dan zoals ze had kunnen zijn”.
In die jaren werd overal gesproken over de nieuwe wonderen van de vooruitgang: de stoomtreinen. De
mensen van Ledegem hadden er nog geen gezien, maar Den Hert had zich laten vertellen dat er drie
legendarische locomotieven rondreden in het land van Mechelen naar Brussel.

• De olifant, zwaar en traag maar onverwoestbaar

• De Pijl, snel als de wind

• De Stephenson, genoemd naar de Engelse uitvinder zelf

Den Hert besloot dat het zijn plicht was om hierover te berichten. Niet zomaar een verslag, maar een verhaal dat de mensen zou doen dromen. Op een frisse herfstavond vertrok hij te voet naar het station van Roeselare, dat toen nog maar pas bestond. Hij droeg zijn lange mantel, zijn notitieboek en een lantaarn die meer rook dan licht gaf. Onderweg hoorde hij het gerucht van de stoomfluit al in de verte — een geluid dat klonk alsof een reus zijn adem door een koperen hoorn blies.

Toen hij het perron bereikte, stond daar een stoomtrein. De locomotief dampte als een woedend beest, haar metalen huid glanzend in het maanlicht. De machinist, een man met roet in zijn baard en een glimlach die even scheef stond als zijn pet, knikte naar Den Hert.
“Zijt gij de reporter uit Ledegem?” vroeg hij. “Dat hangt ervan af,” antwoordde Den Hert. “Gaat deze trein mij een verhaal geven?”
De machinist lachte. “Spring maar op.”
Wat er die nacht gebeurde, zou Den Hert later in drie verschillende versies publiceren, telkens met andere details. In de ene versie racete hij met De Pijl langs velden die zo snel voorbijschoten dat de koeien leken te vliegen. In een andere stond hij naast de machinist van De Stephenson, die hem uitlegde hoe vuur, water en staal samen een nieuwe tijd zouden openen.
De dorpelingen geloofden hem nooit helemaal, maar ze lazen zijn verhalen gretig. Zelfs de pastoor, die beweerde dat treinen “onnatuurlijke snelheid” veroorzaakten, vroeg stiekem om een exemplaar.
Wanneer Den Hert terugkeerde naar zijn huis, zat hij tot diep in de nacht te schrijven. Zijn ramen gloeiden dan als twee gele ogen in de donkere straat. De buren fluisterden dat hij soms stemmen hoorde — de echo’s van locomotieven die nog niet eens in de buurt van Ledegem waren geweest.
Maar Den Hert glimlachte enkel wanneer men hem dat vroeg.
“Een schrijver,” zei hij, “moet soms vooruitlopen op de werkelijkheid. Anders haalt de werkelijkheid hem in”.

Meester Luc Vandevelde