De Nacht van de Chileense Schaduw
Een luguber verhaal op Batjesavond 13 juni 2026.
Gastschrijver Luc klom bij dit verzengende weer (en nippend van zijn Chileens wijntje) toch nog eens in de pen om ons dit stukje af te leveren in de onvolprezen stijl van “de waarheid zoals hij zou kunnen geweest zijn” (n.v.d.r.” “zijn eigen woorden“). Geniet van een klein beetje horror.
DAVIDSFONDS Ledegem Batjes zaterdag 13 en zondag 14 juni 2026
De avond viel traag over Ledegem, alsof de zon aarzelde om de oude pastorie en haar uitgestrekte tuin in het donker achter te laten. De twee grote tenten van 8 op 8 meter stonden als witte wachters in het gras, terwijl de kleinere 6 op 4 meter dienst deed als bestelpost voor de wijnproeverij van het Davidsfonds Ledegem. De geur van Chileense wijnen hing zwaar in de lucht — cabernet, carménère, sauvignon blanc — alsof het aroma zelf iets wilde verhullen.
Luc Vandevelde, erevoorzitter en al 56 jaar in het bestuur, zat op een stevige houten stoel naast de bestelstand. Zijn knieën protesteerden al jaren, maar zijn ogen waren nog scherp. Hij had al veel Batjesavonden meegemaakt, maar deze voelde… anders.
Hannelore Delva, de plaatselijke voorzitter, liep kordaat tussen de tenten door. Ze had alles onder controle — of dat dacht ze toch.
Trees Peene, de penningmeester, stond aan de kassa en keek voortdurend over haar schouder, alsof ze iets verwachtte dat niet op de planning stond. En Philip Baert, ex‑voorzitter en meester van het woord, stond bezoekers te entertainen met verhalen over Chileense valleien en vulkanische bodems. Zijn stem droeg ver, zelfs boven het geroezemoes van de menigte.
Maar dan gebeurde het.
De lichten in de tenten flikkerden. Een paar bezoekers lachten het weg. Trees niet. Zij verstijfde. “Hebben jullie dat gehoord?” fluisterde ze. “De wind, Trees,” zei Hannelore, al klonk haar stem minder zeker dan ze wou. Maar Luc voelde het ook. Een koude rilling, diep in zijn rug, alsof de grond zelf iets probeerde te vertellen.
🍷 De Chileense fles Santa Helena Chardonnay
Philip stond net een bijzondere fles te openen – een zeldzame Chileense wijn, volgens hem afkomstig uit een wijngaard die ooit op een oude begraafplaats lag. “Een wijn met geschiedenis,” zei hij met zijn typische flair.
Maar toen hij de kurk lostrok, verspreidde zich een geur die niemand kon plaatsen. Niet fruitig. Niet kruidig. Maar… muf. Aards. Oud. De wind viel stil. De tuin werd onnatuurlijk stil.En toen, vanuit de schaduwen van de pastorie, klonk een zacht geschuifel.
Een figuur verscheen aan de rand van de tuin. Lang. Dun. Onbeweeglijk. Alsof hij uit de grond was opgestaan. Trees gilde. Hannelore stapte instinctief voor haar. Philip zweeg — voor het eerst in jaren. Luc kneep zijn ogen samen. “Dat is geen mens,” mompelde hij. De figuur wees naar de fles in Philips hand. En toen… sprak hij. Een stem als krakende aarde:
De figuur wees naar de fles in Philips hand. En toen… sprak hij. Een stem als krakende aarde:
“Geef terug… wat nooit mocht worden geopend.”
De Chileense wijn. De begraafplaats. De geur. Alles viel op zijn plaats.
De lichten doofden volledig. Bezoekers renden weg uit de tenten. De wind stak opnieuw op, maar nu cirkelde hij rond de pastorie alsof hij iets wilde opslokken. Philip liet de fles vallen. Ze brak niet. Ze verdween. Alsof de grond ze opslokte.
De figuur knikte langzaam… en loste op in de duisternis, alsof hij nooit bestaan had. Toen de lichten weer aansprongen, was alles weer normaal. Geen spoor van de figuur. Geen spoor van de fles. Maar iedereen die erbij was, wist dat dit geen gewone Batjesavond was geweest.
De volgende dag
Op zondag 14 juni kwamen opnieuw veel mensen naar de stand. De zon scheen. De wijnen vloeiden. Maar niemand vond nog die ene Chileense fles terug. En onder de kastanjeboom bleef de grond… zacht. Alsof er iets onder lag dat nog niet klaar was om te rusten.
Luc keek ernaar en fluisterde: “Batjes 2026… dat vergeet Ledegem nooit meer.”
Meester Luc Vandevelde
