Vaders en dochters…
A never ending story!
Het leek een rustige, doordeweekse dag te worden tot facteur Eddy op flanellen benen het café binnen kwam gewaggeld. Hij liet zich plompverloren op een barkrukje neerploffen, waardoor Babette, natuurlijk ook hevig geschrokken, met een tremelo in de stem vroeg wat er gebeurd was. Het eerste moment kwam Eddy niet aan spreken toe, hij zette het boordje van zijn hemd een beetje open, want het zag eruit alsof hij geen adem meer kreeg. Hij zag lijkbleek en stamelde uiteindelijk: Babette… geef me… een pint…
Het duurde een tijdje vooraleer hij kon uitbrengen: “Ik zal het je vertellen!” Alle aanwezigen schoven hun krukje bij…
“Je weet dat ik een nieuwe auto heb gekocht, “begon hij zijn verhaal, “een chinees, een BYD.” We knikten allemaal (trouwe lezers herinneren zich ook wel “Een nieuwe auto en karaoke” van 31 januari 2026).
“Wel mijn dochter is 17 geworden, geslaagd voor haar theorie-examen en met haar voorlopig rijbewijs, vroeg ze mij de sleutels van mijn nieuwe trots. En dan heeft ze een begeleider nodig zoals je weet. Ze keek me met reeënogen aan en wat kan je dan als vader???” We knikten alweer begrijpend.
“Ze kroop achter het stuur en ik op de passagierszetel. Ze reed de weg op en dat was nog maar pas gebeurd of ze was in haar tasje aan het vissen, blijkbaar op zoek naar een blaadje kauwgom. ZONDER HANDEN AAN HET STUUR!!!”, ging Eddy door. Zijn kreet was zo verkillend dat Babette ineen kromp.
“Hou je handen aan het stuur”, riep ik nog. “Wat?”, zei ze, want de autoradio stond keihard aan. “Dat is viezigheid, en waar ga je ze laten, er zit hier geen asbak meer in.” “Ik ga ze inslikken,” zei ze. De koplampen floepten aan toen ze de tunnel indoken. “Met een razende vaart leek het mij alsof we steeds dieper boorden in de aarde (richting hiernamaals?). Ik zag het met afgrijzen gebeuren. Mijn handen knepen deuken in het dashboard, die er nooit meer zouden uitgaan, dat wist ik wel zeker. Maar uiteindelijk ging dat voorbij en we stegen weer naar boven en de tunnel liet ons gaan waar we wilden (of toch waar mijn dochter naartoe wilde).
“De radio zong: “I’ll never get out of this world alive”, een plaatje van… euh dinges. Ik kon niet zo goed nadenken op dat ogenblik”.
We bestelden allemaal nog een drankje, het zweet stond Eddy op het voorhoofd terwijl hij vertelde en Babette spoedde zich om iedereen van een frisse pint te voorzien.
“Ik had mijn hand nog steeds op de rand van het dashboard en remde met mijn voet mee als zij inhaalde of achter een vrachtwagen belandde”.
Met opengesperde ogen keek hij ons aan: “Vrachtwagens maken haar ongedurig en roekeloos!” Hij moest even slikken maar dan ging hij weer door: “Ze begon in de spiegel naar zichzelf te kijken, terwijl ze een rist auto’s inhaalde. Ik hield het tasje met lipbalsem en de honderd dingen die er niet toe doen in aanslag, maar ze leek tevreden. “Kalm pap, suste ze, “er zit een “lane assist” op jouw wagen, hoor”, terwijl ze wat piepjes negeerde. “Een wat???”…
“Pfff, het was nu niet ver meer en ik kon geen vrachtwagens meer ontwaren. Mijn tikker ging langzaam naar beneden, ik hoorde geen brekend glas meer of wanhoopskreten van banden. Ik begon te geloven: het zal niet voor vandaag zijn. Uiteindelijk zwaaide ze de wagen de oprit van ons huis op (ook dat ging goed), legde de motor het zwijgen op en gaf een klopje op mijn knie vóór ze uitstapte. Ik volgde haar naar binnen en de crash in mijn hoofd stierf langzaam weg. Ik hoorde de vaste telefoon rinkelen, maar toen ik oppakte, was er niemand meer, alleen nog de toon als van een hart dat niet meer slaat”.
“En toen ben je naar hier gekomen?” vroeg Babette. Zijn diepliggende ogen knikten. “Te voet?” grinnikte Valeer. Nooit zo’n vernietigende blik van iemand gezien…
