André Vandevelde

Leeghemnaere in de kijker

De lezers weten ondertussen: deze website is er voor en door de Ledegemnaars. We proberen altijd de echte, authentieke inwoners te portretteren, en in dezelfde gedachte de eigenheid van onze gemeente en zijn bewoners te koesteren. Bovendien zijn we altijd blij als er gastschrijvers zijn die deze instelling bijtreden. Deze keer is het meester Luc Vandevelde (hij zorgde al eerder voor bijdragen) die een postume hommage schreef voor zijn eigen vader. We publiceren dit werkstuk dan ook graag.

Het ongelooflijke leven van André Vandevelde

André Vandevelde, geboren op 14 november 1920 in Kerkhove, was een man die nooit genoegen nam met gewoonte. Hij was koster-organist in de Sint-Petrus in de Bandenkerk te Ledegem, maar ook jarenlang dirigent van de muziekmaatschappij Sint-Cecilia, koorleider van het mannenkoor én dirigent en pianist van het KWB-orkest in de jaren ’50 en ’60. Overdag werkte hij als notarisklerk bij Joseph Destrooper, waar hij dossiers ordende met dezelfde precisie als een symfonie.

In 1947 trad hij in het huwelijksbootje met Madeleine Herman, een vrouw die wist dat het leven met André nooit saai zou zijn. Want André had een reputatie: hij durfde in de kerk op het orgel weleens een ander ritme te gebruiken. Terwijl pastoor Vanryckeghem in de jaren ’50 plechtig de mis opdroeg, kon het gebeuren dat André een subtiele wals of zelfs een swingend ritme in het Te Deum smokkelde. De brave parochianen keken dan op, maar niemand durfde iets te zeggen – want stiekem genoot iedereen van die muzikale rebellie.

Buiten de kerk was André de ziel van het dorpsleven. Hij leidde fanfares, koren en orkesten alsof hij een maestro in een groot concertgebouw was. En hij had humor: hij was er vaak bij om een grap uit te halen. Men vertelt dat hij ooit tijdens een repetitie van Sint-Cecilia plots een mars omtoverde tot een tango, waardoor de klarinetten in de knoop raakten en de trommels een eigen leven begonnen. “Een beetje pit kan geen kwaad,” zei hij dan met een knipoog.

André bleef tot ver in zijn leven een bron van muziek en plezier. Op 12 januari 2007 nam hij afscheid van deze wereld, maar in Ledegem fluistert men nog steeds over die zondagse missen met een boogie-woogie ondertoon en over de man die het dorp leerde dat muziek niet alleen noten zijn, maar ook lef.

Luc Vandevelde