Winterslaap (of wintertenen)

Grijs, donker en somber!

Zwart gat

Ik zat nog eens in mijn stamcafé (dat was alweer lang geleden), de toog als stut. In gedachten verzonken. Het miezerige bewolkte, sombere weer zette daar toe aan. Ik had nog liever een tenniselleboog dan wintertenen. Die goudkoperen bol aan het firmament liet het al geruime tijd afweten. Je zou je beginnen afvragen of die niet in een of ander zwart gat is verdwenen.

Mijn stamcafé vertoonde dezelfde desolate symptomen als mijn geliefd dorp. Ik slofte naar de juke-box (ja, mijn stamcafé heeft er nog één) en drukte H7 (Rote Rosen van Freddy Breck) om de stilte te keren. Babette kwam vanuit haar achterkeuken en met het openzwaaien van de deur hoorde ik een commentaarstem van een voetbalwedstrijd. “Hoeveel staat het?” vroeg ik. “Twee-één voor die met hun strepen. En vijf-nul voor mij.” Dat was een grapje van haar, waarmee ze bedoelde dat ik er nog een paar moest betalen. Ik deed of ik het niet hoorde. “Steeds maar die grijze wolken,” zei ik. Ze knikte. Ik heb nog geen klant gezien vandaag, iedereen lijkt wel in een winterslaap” liet ze zich ontvallen. De juke-box zweeg alsof hij het persoonlijk opnam. “Misschien moet ik eens een accordeonist vragen,” stelde ze zichzelf de vraag. Ik gruwde. “En waarom niet eens een karaoke-avond?” probeerde ik. Babette hoorde het niet eens. Ze was… hoe bestond het… achter haar toog zo goed als in slaap gevallen. De juke-box weerhield me ervan hetzelfde te doen. Het is beslist geen Wurlitzer, hij zal het trouwens niet lang meer maken (hij wordt gevoed door plaatjes die ooit van het containerpark gered waren). Maar dat denken we al jaren. Toch heeft hij zijn mooie kantjes. Op A5 staat “In the flesh” van Blondie, op J8 “What can I say” van Boz Scaggs.

Ik sloot een pact met Boz. Als hij de laatste riff op zijn gitaar had aangeslagen zou ik Babette roepen om te betalen. Ik moest luid roepen, want ze was alweer in de achterkeuken verdwenen (ze blijft nooit in het café als er maar één klant zit). Daar gaat ook heel wat tijd inzitten, in het betalen. Het is niet het drinken alleen dat tijdrovend is. Babette kwam afwezig binnen. Afrekenen mocht. Nu kon ik naar huis. Dat kon ik doen, want ik had betaald.

Star Trek

Niemand op straat. De weg naar huis lag wijd open. Geen bos te trotseren. Alleen mijn geliefd dorp in complete lethargie. Ik leek wel in een aflevering van Star Trek verzeild geraakt. Waar captain Kirk en Mr. Spock stoutmoedig gaan waar niemand hen is voorgegaan.