Op eigen risico afdalen in de mysterieuze grot!

Geen bergings- of reddingsoperatie voorzien…

Het was alweer een hele poos geleden dat ik mijn favoriete estaminee nog eens bezocht had. Dat moest ik nog maar eens doen, was de gedachte die mij al van ’s morgens vroeg trof. Niet dat verveling me een weg klauwde naar mijn brein, maar mijn makkers weer even zien was toch wel een vrolijke gedachte. Cafébazin Babette zag me binnenkomen en tapte al meteen een Stella.

Kijk, binnenkomen in mijn stamcafé, de vertrouwde stemmen van mijn dorpsgenoten, in mijn en ons taaltje, die me tegemoet kwamen… Het doet wat met een mens. Ik ging aan de toog zitten op het krukje waar ik altijd zit en greep naar het mij aangereikte biertje. En dan die eerste slok. Dat gevoel van thuiskomen. Weten wie je bent. En waar ik ook ben,… op welke plek ook in de wereld,… hoe idyllisch mooi ook… Het is dat niet!

Valeer was er ook. En boer Frans en Eddy de facteur. Valeer deed direct teken met zijn ogen en een parallelle hoofdbeweging in de richting van het vogelpikbord. Waar ik onmiddellijk Jonas zag zitten. Hij had geen oog voor ons. Hij was er blijkbaar met een nieuwe vriendin (zie “Jonas en de vrouwen”). Ze likten elkaar als twee jonge hondjes. Valeer knipoogde naar ons: “Als dat meisje maar geen kruising is tussen Bambi en een pitbull”. Daarmee verwees hij natuurlijk naar de faliekant afgelopen vroegere romance van onze lokale Casanova.

Jonas is natuurlijk een onverbeterlijke romanticus. Als hij al eens boert, is het iets zeemzoeterigs van Ed Sheeran. Blijkbaar heeft hij zich niet laten ontmoedigen en riskeert hij nog maar eens een afdaling in een grot, een expeditie naar het hart van een nieuwe generatie vrouwen. Wordt het mysterie eindelijk doorgrond? Ik heb er in ieder geval nooit iets van begrepen.

Ook Valeer kan niet op veel ervaring bogen. Zijn eerste ervaring met de andere kunne? Ooit vertelde hij me dat hij in Kadorrekes (n.v.d.r. niet meer bestaande speelgoedwinkel in de Statiestraat) als negenjarige in de poppensector onder de rok van Barbie was gaan kijken. “Wat een tegenvaller,” had hij toen uitgeroepen. Veel verder is hij later niet meer gekomen, de eeuwige vrijgezel.

Jonas en zijn vriendin gingen maar door in het ondertussen overvolle café. Eddy filosofeerde: “Iedereen heeft de mond vol over privacy. Privacy is iets wat de jeugd, en niet alleen de jeugd, al lang overboord heeft gegooid. Nu gooien ze alles op Facebook. Charlotte heeft vanmorgen een Cola Zero gedronken en gisteren haar borsten laten optrekken. Gedocumenteerd met foto’s van beide evenementen!” En hij was daarbij bekken aan het trekken waar zelfs een dronken Jacques Vermeire zich zou voor schamen.

Landbouwer Franske zag het graag gebeuren. Eindelijk nog eens een normale gang van zaken, zag je hem denken. In tijden van trans- en andere genders. Al die toestanden! In onze landelijke gemeente, waar nochtans heel veel deskundigheid huist op het vlak van seksen van groot en klein vee, van neerhofdieren allerhande (en de daaraan verbonden levensnoodzakelijke voortplanting) ontploft het dan in de agrarische hoofden. Van de expertise van Franske, op dat vlak, is algemeen geweten dat hij kuikens kan seksen als ze nog in het ei zitten.

Maar goed. Voor Jonas… Ontsteek het vuurwerk, laat het strijkkwartet maar aanrukken…